Μουστάκι θειικού καλίου

Το λίπασμα καλίου είναι το πιο συνηθισμένο λίπασμα για εμάς. Ξέρετε τι είδους λιπάσματα υπάρχουν; Το χλωριούχο κάλιο, το νιτρικό κάλιο, το θειικό κάλιο, το διόξινο φωσφορικό κάλιο και η τέφρα ξύλου είναι όλα πολύ καλά λιπάσματα καλίου. Το θειικό κάλιο είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο στους οπωρώνες. Είναι υδατοδιαλυτό, έχει υψηλό ποσοστό χρήσης και έχει μέτρια τιμή. Μπορεί να προσθέσει χρώμα στην επέκταση των φρούτων και να βελτιώσει την ποιότητα.

Ένα στρέμμα οπωρώνα χρησιμοποιεί περίπου 150 κιλά το χρόνο. Μπορεί να θαφτεί, να μεταδοθεί ή να στάξει. Η μέθοδος χρήσης είναι ευέλικτη και βολική. Το καλής ποιότητας θειικό κάλιο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για διαφυλλικό ψεκασμό. Έχει εμφανείς επιπτώσεις στη διόγκωση και το σκάσιμο των φρούτων και είναι επίσης πολύ οικονομικό. Ωστόσο, πρέπει να δοθεί προσοχή στον χρόνο και τη συγκέντρωση χρήσης. Το θειικό κάλιο έχει πολλά οφέλη και πρέπει να χρησιμοποιείται επιστημονικά.

Η υπερβολική ή συχνή χρήση θα προκαλέσει επίσης οξίνιση του εδάφους, οδηγώντας σε δηλητηρίαση των καλλιεργειών από μαγγάνιο ή μαύρισμα και σήψη των ριζών. Επομένως, η μακροχρόνια χρήση θειικού καλίου θα πρέπει να συνδυαστεί με ορισμένα οργανικά λιπάσματα, αλκαλικά λιπάσματα, ασβέστη και άλλα λιπάσματα οξίνισης. Είναι καλύτερο να το χρησιμοποιείτε εκ περιτροπής με άλλα λιπάσματα καλίου, έτσι ώστε η διατροφή να είναι πιο ολοκληρωμένη.

Πρώτα απ 'όλα, υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες λιπασμάτων ποτάσας, η μία είναι τα λιπάσματα ποτάσας ενός στοιχείου και η άλλη είναι σύνθετα λιπάσματα που περιέχουν κάλιο. Τα κοινά μονοστοιχειακά λιπάσματα ποτάσας περιλαμβάνουν χλωριούχο κάλιο, θειικό κάλιο και πυριτικό κάλιο. Χλωριούχο κάλιο: χωρισμένο κατά προέλευση, υπάρχουν δύο τύποι: κόκκινο και λευκό. η εμφάνιση χωρίζεται σε μπλοκ, σκόνη και ακανόνιστους κόκκους. η περιεκτικότητα σε οξείδιο του καλίου (εκφρασμένη ως K2O%) είναι γενικά 60% για τα εισαγόμενα προϊόντα και 57% ή 60% για τα εγχώρια προϊόντα. Θειικό κάλιο: γενικά λευκά κρυσταλλικά σωματίδια ή σκόνη. Ορισμένα προϊόντα είναι ελαφρώς διαφοροποιημένα λόγω ακαθαρσιών. Το εγχώριο θειικό κάλιο περιλαμβάνει αυτά που παράγονται στο Lop Nur ή στην Ταϊβάν, που περιέχουν γενικά 50% K2O, και αυτά που παράγονται στη Γερμανία είναι 54%. Πυριτικό κάλιο: σκούρα γκρίζα σκόνη, βιομηχανικό υποπροϊόν, το περιεχόμενο μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνο μέσω δοκιμών, γενικά το K2O είναι 10% έως 14% και είναι αλκαλικό. Κοινά σύνθετα λιπάσματα που περιέχουν κάλιο, η περιεκτικότητα σε κάλιο των τριμερών σύνθετων λιπασμάτων φαίνεται από τη σακούλα συσκευασίας: N-P2O5-K2O. Δυαδικό σύνθετο λίπασμα - νιτρικό κάλιο: λευκά κρυσταλλικά σωματίδια, σπάνια στην αγορά. Δεύτερον, είναι πολύ περίπλοκο να διακρίνει κανείς τη γνησιότητα των λιπασμάτων ποτάσας και πρέπει να λυθεί με δοκιμή στο τέλος. Η απλή μέθοδος αναγνώρισης του λιπάσματος ποτάσας που εισάγεται εδώ είναι μόνο μια ποιοτική μέθοδος ταυτοποίησης, η οποία δεν μπορεί να προσδιορίσει την περιεκτικότητα σε κάλιο και έχει περιορισμένη επίδραση. Η μία είναι η μέθοδος καύσης λαμαρίνας: βάλτε μερικά σωματίδια λιπάσματος (μεγάλα ή μικρά) σε ένα καυτό φύλλο σιδήρου και κάψτε τα. Αυτά που δεν λιώνουν, δεν έχουν οσμή και αναπηδούν όταν θερμαίνονται μπορούν χονδρικά να αναγνωριστούν ως λιπάσματα ποτάσας. Εάν το φύλλο σιδήρου έχει κλίση έτσι ώστε τα σωματίδια του λιπάσματος να καίγονται απευθείας σε υψηλή θερμοκρασία, θα εμφανιστούν έγχρωμες φλόγες. Οι χρυσές και γυαλιστερές φλόγες είναι το νάτριο και το ανοιχτό κίτρινο με φλόγες λεβάντας είναι το κάλιο. Υπάρχει επίσης ένας τύπος λιπάσματος ποτάσας σε σκόνη, το οποίο μπορεί να είναι κόκκινο, ανοιχτό κόκκινο ή λευκό. Η μέθοδος αναγνώρισης είναι επίσης να το κάψετε σε ένα φύλλο σιδήρου. Τα λιπάσματα ποτάσας είναι αδιάλυτα και άοσμα. ενώ τα φωσφορικά λιπάσματα είναι ανοιχτό γκρι, και παρόλο που είναι επίσης αδιάλυτα, έχουν μια οσμή. Πρόσθετη εξήγηση: Εάν τα σωματίδια του λιπάσματος στο φύλλο σιδήρου λιώσουν μετά από υψηλή θερμοκρασία και υπάρχει πυκνός καπνός, αυτά με οσμή αμμωνίας είναι λιπάσματα αζώτου αμμωνίου και αυτά που λιώνουν μόνο χωρίς μυρωδιά αμμωνίας μπορεί να είναι νιτρικά. εάν τα σωματίδια του λιπάσματος στο φύλλο σιδήρου δεν λιώνουν ή πηδούν, αλλά έχουν ξινή μυρωδιά ή μυρωδιά οστού, μπορεί να είναι φωσφορικά λιπάσματα. Η δεύτερη μέθοδος είναι να βουτήξετε το κορεσμένο διάλυμα λιπάσματος καλίου στον συρμάτινο δακτύλιο, να το κάψετε σε φλόγα υψηλής θερμοκρασίας και να παρατηρήσετε το χρώμα της φλόγας, αλλά είναι δύσκολο να διακρίνετε τα χρώματα της φλόγας του καλίου και του νατρίου. Ωστόσο, εάν συναντήσετε λιπάσματα κατώτερου καλίου εκτός της ρουτίνας στην αγορά, όπως μικρά κομμάτια ή σκόνες άστριου καλίου που δεν έχουν καθαριστεί, μπορείτε να προσδιορίσετε την περιεκτικότητα σε διαλυτό κάλιο μόνο μέσω χημικής ανάλυσης. Η μέθοδος καύσης από μόνη της μπορεί να είναι μόνο ποιοτική, όχι ποσοτική, δηλαδή μπορεί να διακρίνει μόνο το αληθινό και το ψευδές, αλλά όχι το ανώτερο και το κατώτερο. Επομένως, όταν οι αγρότες επιλέγουν να αγοράσουν λιπάσματα, θα πρέπει να πηγαίνουν σε τακτικά σημεία πώλησης για να μην εξαπατηθούν.

Το θειικό κάλιο είναι ένα κοινό ανόργανο άλας με τον χημικό τύπο K2SO4. Η διαλυτότητά του επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως η θερμοκρασία, η πίεση και οι αλληλεπιδράσεις διαλυμένων ουσιών.

Η διαλυτότητα σχετίζεται στενά με τη θερμοκρασία. Γενικά, καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία, αυξάνεται και η διαλυτότητα του θειικού καλίου. Σύμφωνα με δεδομένα της βιβλιογραφίας, σε θερμοκρασία δωματίου (περίπου 25°C), η διαλυτότητα του θειικού καλίου είναι περίπου 11,5 γραμμάρια ανά 100 χιλιοστόλιτρα νερού. Καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 100 βαθμούς Κελσίου, η διαλυτότητα είναι περίπου 110 γραμμάρια ανά 100 χιλιοστόλιτρα νερού. Μπορεί να φανεί ότι η διαλυτότητα του θειικού καλίου σε υψηλή θερμοκρασία είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή σε θερμοκρασία δωματίου.

Δεδομένου ότι το θειικό κάλιο είναι μια ιοντική ένωση, θα αποσυντεθεί σε ιονικές μορφές K+ και SO4-2 όταν διαλυθεί στο νερό. Αυτή η διαδικασία διάστασης ιόντων είναι ενδόθερμη. Επομένως, η διαλυτότητα σχετίζεται επίσης με τις αλληλεπιδράσεις διαλυμένης ουσίας. Εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού, το θειικό κάλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παράγοντας αποπάγωσης του πάγου, απορροφώντας θερμότητα στη διαδικασία συνδυασμού με πάγο, μειώνοντας το σημείο τήξης του πάγου και επιταχύνοντας την τήξη.

Οι ιδιότητες του διαλύτη θα επηρεάσουν επίσης τη διαλυτότητα του θειικού καλίου. Για παράδειγμα, εάν χρησιμοποιείται αμμωνιακό νερό ως διαλύτης, το θειικό κάλιο μπορεί να αντιδράσει με το αμμωνιακό νερό για να σχηματίσει θειικό αμμώνιο. Επομένως, η διαλυτότητα του θειικού καλίου εξαρτάται επίσης από τη σύνθεση του διαλύτη.

Η διαλυτότητα του θειικού καλίου σχετίζεται στενότερα με τη θερμοκρασία. Καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία, αυξάνεται και η διαλυτότητα. Ταυτόχρονα, άλλοι παράγοντες όπως οι ιδιότητες του διαλύτη θα έχουν επίσης κάποιο αντίκτυπο στη διαλυτότητά του. Η υψηλή διαλυτότητα του θειικού καλίου το κάνει να χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλούς τομείς, όπως η γεωργία, η χημική βιομηχανία κ.λπ.